คนที่เรารัก..กับคนที่เราควรรัก
โดย..ลูกชิ้นกบ
มันเป็นคำถามที่ฉันเคยถูกถามเพื่อให้คำตอบกับใครหลายคน..
"ถ้าเป็นแกจะเลือกคนไหนวะ..คนที่แกรัก กับคนที่แกควรรัก"
น่าคิดเหมือนกันนะ..ว่าจะเลือกยังไงดี..
เรื่องราวของความรักมักเริ่มต้นด้วยความรู้สึก..
คงไม่มีใครที่เริ่มชอบคนซักคนเพราะเหตุผลที่พิสูจน์ได้หรอกละเนอะ..
เอาง่ายๆ..แค่เรื่องความน่ารัก..
ที่เราเอามาเป็นข้ออ้างให้เราชอบใครซักคนนึงคนนั้น
มันก็เป็นสิ่งที่อาศัยความรู้สึกมาเป็นตัวตัดสินอยู่ดี
แต่บางครั้งบางที..การเริ่มต้นที่ความรู้สึก..ที่ดูเป็นเรื่องอะไรที่ไม่มีกำหนดกฎเกณฑ์แน่นอน
มันได้มาบังคับความคิด..ให้ยึดติดกับคนบางคนอย่างไม่น่าเชื่อ
เคยรู้สึกมั๊ย..ว่าในคนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
มีคนหลายคนที่เราเคยให้นิยามของเค้ามากกว่าการเป็นแค่เพื่อนกัน..
บางครั้งก็ร้างลาจากไป..เราก็ลืมความรู้สึกลึกซึ้งที่มีกับเค้าไปด้วย
แต่ก็ยังคงมีบางคน..ที่แม้เวลาพรากเค้าไป..แต่เรื่องของความรู้สึก..มันยังคงอยู่
จนทำให้รู้..ว่าเราได้ค้นพบ..คนที่เรารักเข้าให้แล้ว..
เคยบ้างมั๊ย..ว่าความเอาใจใส่ที่ใครคนนึงมีให้เรา มันทำให้เราไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ
ว่าความรักที่เค้าส่งมา..ทำให้ความดีนี้..บดบังความรู้สึกจริงๆในหัวใจ
ไม่ได้รักมากมาย..ไม่ได้เริ่มจากความรู้สึกว่าชอบ
แต่เค้าเป็นคนที่..ควรค่าให้เรารัก จนอาจรู้สึกผิดถ้าจะทำอะไรตามหัวใจจริงๆ
คิดดีดีนะ..
คนที่เรารัก..
หรือคนที่เราควรรัก..
ถ้าคำตอบคือคนที่เรารัก.. แล้วคนที่รักเราคนนั้นล่ะ
เราจะทิ้งให้เค้าเสียใจเหรอ
เราใจร้ายทำแบบนั้นได้เหรอ
ทั้งที่หัวใจเราก็อบอุ่นเหลือเกินจากความรักของเค้าที่มีให้ตลอดมา
ทั้งที่เราก็รู้สึกดีกับการมีเค้าอยู่ข้างกาย..
เราจะเอาความรู้สึกมาอยู่เหนือความดีของคนที่รักเราจริงๆเหรอ?
แต่ถ้าคำตอบคือคนที่เราควรรักล่ะ..
เราจะทิ้งความรู้สึกที่มีมาตลอดได้แน่มั๊ย..
เราจะทิ้งความห่วงหาที่มีให้คนคนนั้นคนเดียวเสมอได้จริงเหรอ
ความรักอันยิ่งใหญ่เชียวนะ ที่เรากำลังจะลืมมันทิ้งไปซะนั่นน่ะ
เราจะกล้าเลือกทางที่ไม่ได้ชอบที่สุด..เลือกคนที่เราไม่ได้รักมากที่สุดได้จริงๆมั๊ย?
บทสรุปของคำถามนี้ ฉันคนนี้ก็ไม่มีคำตอบรอไว้ให้ได้อ่าน..
ไม่มีแม้แต่ความเห็นส่วนตัวว่าจะเลือกทางไหน
เพราะถ้าในโลกนี้มีแต่คนที่ตัดสินใจอะไรได้ทุกอย่าง..
คำว่า"ความลังเล"คงไม่มีอยู่ในพจนานุกรม
ความลังเลไม่ใช่ความผิด..
ความ "ลังเล" ไม่ใช่ความ "โลเล"
เราลังเลไม่ใช่ว่าเราหลายใจ..
ก็บอกไปแล้วว่าเรื่องของความรักเริ่มต้นด้วยความรู้สึก ไม่ใช่เหตุผล
กับคนที่เรารัก..แน่นอน..ความรู้สึกดีดีที่มีอยู่ตลอดเวลาเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี
กับคนที่ควรจะรัก..ความรู้สึกดีเกิดจากความดีและความรักที่เค้าให้มา แล้วคุณค่ามันนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าความรักไหนๆ…
เพียงแต่มันเริ่มจากความรู้สึกที่จะตอบแทนสิ่งดีดีที่เค้าทำมาให้เท่านั้น
แต่สุดท้ายคนที่มาถามฉันทุกคน ต้องการให้ฉันหาคำตอบให้เค้า
ทำยังไงได้..เราก็คงอยู่ในภาวะ "ลังเล" ไม่ได้ตลอดกาลจริงๆ
ดังนั้นการเลือก..ย่อมต้องมีเกิดขึ้นเสมอ..
คนเราต่างกัน..ความคิดต่างกัน..มุมมองต่างกัน
บางคนอาจอยากเป็นคนที่ได้ทำอะไรตามใจตัวเอง..
บางคนอาจยอมเป็นคนดีที่ตอบแทนให้ใครที่ทำดีให้..
ซึ่งในขณะนั้น
คนดีอาจไม่ใช่คนที่จะมีความสุขจากการได้รักมากที่สุด
และในขณะเดียวกัน..
คนที่ได้ทำอะไรได้ตามใจก็อาจไม่ใช่คนที่ได้รับความรักมากที่สุดก็เป็นได้
บอกแล้ว..คิดดีดีนะ..จะเลือกทางไหน
ทางออกมีรออยู่สองทางอยู่แล้ว..ว่าจะก้าวไปทางไหน..
เชื่อว่าสุดท้ายถ้าลองหลับตา..ฟังหัวใจ..
แล้วความรู้สึก..จะสั่งให้เท้าของคุณออกก้าวเดินไป..ในซักเส้นทางหนึ่ง..
