Sent Me A Signal please…

เป็นงานเขียนสั้นๆที่อยากจะบอกในอีกมุมมองของความรักของเราละกัน

ศึกษาความรักกันไปเรื่อยๆ..

ซักวันอาจจะได้ลองของจริง..(แต่รีบมาเร็วๆนิดนึงก็ดีนะ..กำลังเหงา..^^)

 

Sent Me A Signal please…
โดย..ลูกชิ้นกบ

 

 

 

คนคนหนึ่ง..ใช้เวลาทั้งวันโดยที่มีใครคนหนึ่งอยู่ในความคิดตลอดเวลา
คนอีกคน..ใช้เวลาระหว่างวันไปโดยมีใครหลายคนอยู่ข้างกาย

 

คนคนหนึ่ง..ต้องนั่งรอฟังเสียงโทรศัพท์..เสียงเรียกเข้า..เพลงเดียวที่ตั้งไว้ให้คนคนเดียวคนนั้น
คนอีกคน..อาจฟังเสียงโทรศัพท์เข้ามาจนเบื่อ..จนลืมไปว่ามีเพลงไหนดังขึ้นบ้าง..

 

คนคนหนึ่ง..ไม่มีทางเลือกอะไรให้คิดถึง
คนอีกคน..ไม่รู้ว่าจะเลือกคิดถึงอะไร

 

คนคนหนึ่ง..ไม่กล้าโทรไปหาใครคนหนึ่งเพราะกลัวว่า..มันจะทำให้ใครรำคาญ
คนอีกคน..ไม่อยากโทรไปหาใครคนหนึ่งเพราะคิดว่า..ยังไงเดี๋ยวเขาก็โทรมาเองแหละ

 

คนคนหนึ่ง..พยายามส่งข้อความอะไรซักอย่างไปหา..
คนอีกคน..อาจพยายามไม่เข้าใจในถ้อยคำที่จะทำให้ผูกมัด..

 

คนคนหนึ่ง..คิดมากกับการที่จะยังรักใครคนหนึ่งต่อไป
คนอีกคน..คิดมากกับการเดินจากใครคนหนึ่งไปให้ไกลเสียที

 

คนคนหนึ่ง..ยิ้มได้กับการให้กำลังใจตัวเอง
คนอีกคน..ยิ้มได้จากกำลังใจจากใครมากมายที่ส่งเข้ามา

 

คนคนหนึ่ง..กำลังคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้ไม่ต่างอะไรกับการยื้อ..
คนอีกคน..กำลังคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้..คือการลองใจ

 

คนคนหนึ่ง..เริ่มจะหยุดกับการให้ที่ไม่มีอะไรกลับมา
คนอีกคน..เริ่มจะหยุดกับใครซักคนที่คิดว่าใช่

 

คนคนหนึ่ง..อยู่นิ่งๆให้สิ่งที่เรียกว่าความรัก..หลุดลอย
คนอีกคน..กำลังส่งสัญญาณบอกใครคนหนึ่งว่าเริ่มจะมีความหวัง

 

แต่ทว่า..
วันและเวลา..พาให้ใครต่อใครเดินทางห่างออกจากกันไปเรื่อยๆ
สัญญาณที่ส่ง..อาจขาดหายไปในอากาศ..

คำว่ารักที่เบาจนไม่ได้ยิน..คงไม่มีพลังจะไปรั้งหัวใจใครได้

 

คนคนหนึ่ง..ปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับความเจ็บช้ำ
คนอีกคน..ต้องยอมรับให้สิ่งที่ใช่เลือนหายไปในอากาศ

 

คำว่ารักที่เร็วเกินไป..อาจไม่ใช่หนทางที่จะได้ในสิ่งคุ้มค่า
แต่คำว่ารักที่สายเกินไป..ก็ไม่อาจทำให้อะไรดีขึ้น

 

ความรักเป็นสิ่งที่ใช้เวลา..

 

แต่ในระหว่างนั้น
การส่งสัญญาณบ่งบอก..
คงเป็นการช่วยกันร่าง..เ ส้ น ท า ง แ ห่ ง ค ว า ม รั ก..

 

ให้ ‘ค น ค น ห นึ่ ง’ ..ได้เดินทางมาพบ..กับ ‘ค น อี ก ค น’ ได้ซักที..