[P]eaRy--ลูกชิ้นกบ

สวัสดีชาวโลก – -’

hinohane — Thu, 06 Jan 2011 02:07:00 +0000

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

let’s see…

hinohane — Wed, 26 Sep 2007 14:38:31 +0000

พี่น้องทุกทั่น!!!

ช่วงนี้แพรกาลังหนุกหนานกับการเล่น hi5 นะคะ..

เข้าไปทักทายกานได้…

http://pearycandy.hi5.com

Sent Me A Signal please…

hinohane — Fri, 31 Aug 2007 15:12:35 +0000

เป็นงานเขียนสั้นๆที่อยากจะบอกในอีกมุมมองของความรักของเราละกัน

ศึกษาความรักกันไปเรื่อยๆ..

ซักวันอาจจะได้ลองของจริง..(แต่รีบมาเร็วๆนิดนึงก็ดีนะ..กำลังเหงา..^^)

Sent Me A Signal please…
โดย..ลูกชิ้นกบ

คนคนหนึ่ง..ใช้เวลาทั้งวันโดยที่มีใครคนหนึ่งอยู่ในความคิดตลอดเวลา
คนอีกคน..ใช้เวลาระหว่างวันไปโดยมีใครหลายคนอยู่ข้างกาย

คนคนหนึ่ง..ต้องนั่งรอฟังเสียงโทรศัพท์..เสียงเรียกเข้า..เพลงเดียวที่ตั้งไว้ให้คนคนเดียวคนนั้น
คนอีกคน..อาจฟังเสียงโทรศัพท์เข้ามาจนเบื่อ..จนลืมไปว่ามีเพลงไหนดังขึ้นบ้าง..

คนคนหนึ่ง..ไม่มีทางเลือกอะไรให้คิดถึง
คนอีกคน..ไม่รู้ว่าจะเลือกคิดถึงอะไร

คนคนหนึ่ง..ไม่กล้าโทรไปหาใครคนหนึ่งเพราะกลัวว่า..มันจะทำให้ใครรำคาญ
คนอีกคน..ไม่อยากโทรไปหาใครคนหนึ่งเพราะคิดว่า..ยังไงเดี๋ยวเขาก็โทรมาเองแหละ

คนคนหนึ่ง..พยายามส่งข้อความอะไรซักอย่างไปหา..
คนอีกคน..อาจพยายามไม่เข้าใจในถ้อยคำที่จะทำให้ผูกมัด..

คนคนหนึ่ง..คิดมากกับการที่จะยังรักใครคนหนึ่งต่อไป
คนอีกคน..คิดมากกับการเดินจากใครคนหนึ่งไปให้ไกลเสียที

คนคนหนึ่ง..ยิ้มได้กับการให้กำลังใจตัวเอง
คนอีกคน..ยิ้มได้จากกำลังใจจากใครมากมายที่ส่งเข้ามา

คนคนหนึ่ง..กำลังคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้ไม่ต่างอะไรกับการยื้อ..
คนอีกคน..กำลังคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้..คือการลองใจ

คนคนหนึ่ง..เริ่มจะหยุดกับการให้ที่ไม่มีอะไรกลับมา
คนอีกคน..เริ่มจะหยุดกับใครซักคนที่คิดว่าใช่

คนคนหนึ่ง..อยู่นิ่งๆให้สิ่งที่เรียกว่าความรัก..หลุดลอย
คนอีกคน..กำลังส่งสัญญาณบอกใครคนหนึ่งว่าเริ่มจะมีความหวัง

แต่ทว่า..
วันและเวลา..พาให้ใครต่อใครเดินทางห่างออกจากกันไปเรื่อยๆ
สัญญาณที่ส่ง..อาจขาดหายไปในอากาศ..

คำว่ารักที่เบาจนไม่ได้ยิน..คงไม่มีพลังจะไปรั้งหัวใจใครได้

คนคนหนึ่ง..ปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับความเจ็บช้ำ
คนอีกคน..ต้องยอมรับให้สิ่งที่ใช่เลือนหายไปในอากาศ

คำว่ารักที่เร็วเกินไป..อาจไม่ใช่หนทางที่จะได้ในสิ่งคุ้มค่า
แต่คำว่ารักที่สายเกินไป..ก็ไม่อาจทำให้อะไรดีขึ้น

ความรักเป็นสิ่งที่ใช้เวลา..

แต่ในระหว่างนั้น
การส่งสัญญาณบ่งบอก..
คงเป็นการช่วยกันร่าง..เ ส้ น ท า ง แ ห่ ง ค ว า ม รั ก..

ให้ ‘ค น ค น ห นึ่ ง’ ..ได้เดินทางมาพบ..กับ ‘ค น อี ก ค น’ ได้ซักที..

My lovely bad guy

hinohane — Sun, 12 Aug 2007 16:24:49 +0000

My lovely bad guy

โดย..ลูกชิ้นกบ

บางทีที่ได้นั่งมองความรักลึกลงไปอีกนิด..ฉันได้พบกับอีกหนึ่งคำถามที่ว่า..
จริงมั๊ยที่ผู้หญิงชอบผู้ชายเลวๆ..

ความจริงแล้วผู้หญิงต้องการอะไรจากความรัก..
ความซื่อสัตย์..
ความอ่อนหวาน..
ความรับผิดชอบ..
ความรักหวานๆ ?? จริงๆน่ะหรอ

ลองนึกดูดีดี
ผู้หญิงไม่ได้ต้องการผู้ชายที่เพียบพร้อม..

มนุษย์เราจะมีความสุขเมื่อได้มีอำนาจเหนือคนอีกคน
ไม่ได้ถึงขั้นขนาดได้บงการชีวิตใคร..
แต่ขอแค่พอจะให้ใครอีกคน..เปลี่ยนบางนิสัย..ให้เป็นไปในทางที่ต้องการได้บ้างก็เท่านั้น
ผู้หญิงก็เป็นมนุษย์..คิดกันอย่างนี้บ้างก็ไม่แปลก..

สาวๆที่ได้เข้ามาอ่านบทความนี้แล้วอาจมีความคิดขัดแย้งว่าไม่จริ๊งง..ไม่จริง
แต่ก็ลองอ่านต่อไปอีกนิดละกัน..อาจจะได้เห็นในมุมบางมุมที่ถูกใจ..

ตั้งสติว่างๆ แล้วลองนึกๆตามกันไป..นะคะสาวๆ
คุณจะรู้สึกดีรึเปล่า หากบอกให้แฟนหนุ่มทำอะไรแล้วเค้าก็ทำตาม
จะรู้สึกเหมือนได้เป็นผู้ปฏิวัติ..ผู้ชายไม่เอาไหนคนนึงให้ดีขึ้นได้ เมื่อเค้ามาเป็นแฟนกับเรา
ทำให้คนแย่ๆ..ทำตัวดีขึ้นมาได้บ้าง
ทำให้คนอารมณ์ร้าย..คบกับคุณได้นานจนคนรอบข้างถึงกับอึ้ง
หรือว่าเค้าจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้..แต่คุณก็เอาจนอยู่หมัด..

คบกันด้วยอารมณ์และความรู้สึก..ล้วนๆ..

แม้ว่าต้องทะเลาะ..และบอกเลิกกันอยู่บ่อยๆ
แต่เสียงง้องอนของเค้า..ก็ยังคงมีอยู่อย่างสม่ำเสมอ..
มีความสุขใช่มั๊ยล่ะ..
กับการที่เค้า..ยุดยึ้อคุณไว้ไม่ให้เลิกรากันไปจริงๆ..

นั่นล่ะ..คุณกำลังมีความสุขที่ได้เป็น "ฝ่ายมีอำนาจต่อรอง" อยู่..รู้ตัวไว้

กลับกัน..
ถ้าแฟนคุณเป็นผู้ชายเพียบพร้อม..รู้และทำทุกอย่างที่ควรจะทำ
ไม่มีอะไรให้ต้องเตือน ไม่มีอะไรให้คุณรู้สึก"เหนือ"กว่าเค้าซักอย่าง

คบกันด้วยเหตุผล..ไม่ใช่อารมณ์

เริ่มรู้สึกแล้วรึยังว่า..คุณมีความสุขกับรักนั้น..น้อยลง

ฉันเองก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะว่าเรื่องความรักต้องใช้อารมณ์ถึงเหมาะสมกว่า
เพราะบางครั้ง..เหตุผล..ก็เป็นสิ่งเหนี่ยวรั้ง..ให้ความสัมพันธ์ของคนสองคนดำรงอยู่ได้นานขึ้น

เราไม่อาจใช้อารมณ์ มาควบคุมอยู่เหนือทุกสิ่ง
ในขณะเดียวกัน เหตุผล..ก็ไม่ใช่ทุกคำตอบของความรัก

ผู้ชายมักใช้อารมณ์เพื่อแสดงออก และใช้เหตุผลเวลาทำความเข้าใจ
ต่างกันกับผู้หญิง..
ผู้หญิงใช้เหตุผลเพื่อแสดงออก และใช้อารมณ์ในการทำความเข้าใจในเรื่องราว

แล้วในเมื่อ..ผู้ชายไม่มีอะไรให้เราติ..
ไม่มีอะไรให้เรามองแล้วใช้เหตุผลไปเปลี่ยน..
อารมณ์เซ็งก็เริ่มเกิด..ไม่ได้รวดเร็วปุบปับ..แต่มันจะค่อยๆเริ่มและลุกลาม

สิ่งนี้อาจเป็นสาเหตุที่คู่รักหลายคู่ต้องร้างรา
ทั้งที่ไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่เคยมีอะไรให้บาดหมาง
แต่สิ่งที่ทำให้ความรักมันจางลง..คงจะเป็นรสชาติจืดชืดจากความสมบูรณ์แบบนั่นเอง

เพราะโลกนี้มัน nobody’s perfect

"ยิ่งทะเลาะกัน จะทำให้เรารักกันมากขึ้น"
การเรียนรู้มักเกิดจากการเปิดใจ
เวลาทะเลาะกัน อะไรๆในใจมันออกมาง่ายกว่าปกติ
แม้จะเป็นคำที่ดูรุนแรง..ทำร้ายจิตใจ..
แต่กับผู้หญิงแล้ว..ถ้อยคำพวกนี้อาจเป็นสิ่งแสดงอะไรที่ผู้ชายไม่เข้าใจก็ได้..

ถ้าทะเลาะกันเพราะเรื่องบุคคลที่สาม..เราจะรู้ว่าคนของเรารักเรามากแค่ไหน
ถ้าทะเลาะกันเพราะเรื่องไร้สาระ..เราจะรู้มุมมองของคนของเรามากขึ้น เค้าห่วงเรามั๊ย เค้าแคร์เรารึเปล่า

พวกผู้หญิงชอบการแสดงออกที่จริงจัง จะโหดไม่ว่า..
ขอให้รู้เหอะ ว่าในใจจริงๆ..ผู้ชายคิดอะไร..
นี่ล่ะมั้ง..คนเลวๆที่น่าค้นหา..

เพราะเรื่องลับที่ถูกปกปิด..
คนมันก็ชอบจะไปเปิดโปงอยู่แล้ว..เป็นธรรมดา..
มันก็ไม่ต่างอะไร..กับการค้นหาความรัก..กับผู้ชายกวนๆซักคน
ที่ถ้าค้นพบ..แล้วเอาชนะเค้าได้..ก็เป็นความสำเร็จที่จะได้คนรักดีดี..เป็นของแถม..

(เริ่มรู้สึกแล้วล่ะว่า..น่าจะลองรักผู้ชายเลวซักคนดูเนอะ ^^)

ท้องฟ้ายังอยู่ที่เก่า..

hinohane — Wed, 25 Jul 2007 14:40:39 +0000

เป็นอีกหนึ่งไอเดียที่ได้มานานแล้ว..

แต่เพิ่งจะลงมือเขียนให้เสร็จซะที..อ่านอ่านกันนะคะ

ท้องฟ้ายังอยู่ที่เก่า..

โดย..ลูกชิ้นกบ

" คนเราไม่อาจมองเห็นฟ้าได้เต็มฟ้า..หากไม่ได้เงยหน้ามองขึ้นไปข้างบน.."

ท้องฟ้าเป็นสิ่งง่ายๆที่คนเราพูดถึงกันตลอดเวลา
แต่ได้ลองคิดกันบ้างมั๊ยว่า วันนี้คุณได้เงยหน้าขึ้นไปมองมันบ้างหรือยัง

ไม่นับเวลาหน้าฝน..ที่ฟ้ามันมืดครื้มจนทำให้คุณได้มองเห็นมันซักที
บางทีตอนนั้นฟ้าเองฟ้าอาจโกรธคุณอยู่..ที่ไม่เคยเหลียวมองกันซักครั้งก็เป็นได้

พูดถึงเรื่องของท้องฟ้า..บอกตามตรงฉันเองก็เพิ่งได้นั่งคุยกับท้องฟ้านานๆ
ก็ตอนที่ต้องนั่งเรือด่วนมาเรียนที่ท่าพระจันทร์ตอนเรียนปีสามนี่เอง
เลยทำให้ได้รู้ว่า..การนั่งรถเมล์..และรถตู้..ทำให้ท้องฟ้าของฉันแคบลงไป
ฉันเห็นท้องฟ้าได้เฉพาะช่วงที่เป็นช่องว่างระหว่างตึก หรือไม่ก็เห็นได้ในแนวระนาบกับรถไปก็เท่านั้น..

ความจริงแล้วท้องฟ้ามันไม่ได้แคบลงหรือหายไปไหน..
บางทีอาจเพียงเพราะเราใส่ใจที่เงยหน้าขึ้นมองน้อยลงไปกว่าเดิมก็ได้..

ท้องฟ้ายังคงรออยู่ที่เก่า คอยให้เราแหงนหน้าขึ้นไปสบตา
และรับเอาสิ่งที่ท้องฟ้าจะกระซิบบอก..
ว่าแท้ที่จริงแล้ว..มนุษย์เรามันเล็กกะจิริดเพียงใด..

หลายครั้งที่เวลาคนเรามีเรื่องทุกข์ใจอะไร
การนั่งมองดูท้องฟ้ามักจะเป็นกิจกรรมที่พบได้อยู่บ่อยๆ..
บางคนนั่งส่งสายตาไปหาท้องฟ้า แล้วเหม่อไปจนไกลแสนไกล..
เพราะเค้าคิดว่า..ท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่จนเดินทางไปได้ไกลสุดขอบโลก..สุดทางของความทุกข์ได้นั่นเอง

แต่ฉันเองนั้นคิดว่า..ความคิดอย่างนั้น..มันไม่ได้ถูกต้องซะทีเดียว..
ความกว้างใหญ่ของท้องฟ้า..ไม่ได้มีไว้เพื่อใส่ความทุกข์ใจของใครหรอก..
แต่มันมีไว้เพื่อให้ตระหนัก..ว่าเราควรหยุดพัก..กับปัญหาเล็กๆของเราซะบ้าง

บางปัญหาที่เราคิดว่าหนักหนา..
เทียบกับท้องฟ้า..มันก็คงกลายเป็นอะไรที่เล็กน้อย..
ท้องฟ้าผืนนี้ต้องคอยให้กำลังใจใครๆมากมาย..
ยิ่งถ้าเรามัวแต่ใส่ใจกับเรื่องอะไรที่มันร้ายๆ..เราก็คงกลายเป็นภาระให้คุณท้องฟ้าเข้าไปอีก

คนคนนี้เลยอยากจะลองให้ทุกคน..
ลองมองดูฟ้า..แล้วส่งสายตายิ้มแย้มแกมสดใส
เป็นกำลังใจให้ใครต่อใครอีกหลายคน
ที่ตอนนี้อาจจะกำลังจ้องมองดูฟ้าหม่นๆ..แล้วท้อแท้ต่อโชคชะตาของตนอยู่ก็ได้..

ท้องฟ้าที่ยังคอยอยู่ที่เก่า..
อาจเหมือนเงาของใครคนหนึ่ง..ซึ่งแฝงเร้นอยู่ในมุมเงียบๆ
คอยส่งกำลังใจเล็กๆให้คนอีกคน เดินฝ่าวันหม่นๆไปได้ซักที

กำลังใจเล็กๆนั้น..บางทีไม่อาจทำให้คนคนนั้นได้รับรู้..
แต่ที่แน่นอนอยู่..มันทำให้ได้สัมผัสถึงความรักที่อยากจะส่งต่อ..
ส่งต่อไปให้ใครต่อใครมีความสุข..

ให้ทั่วทุกคนที่อยู่ใต้ฟ้าผืนเดียวกัน..
ได้ยิ้มรับ..กับความอบอุ่นของการมีชีวิต..ที่ไม่ยึดติดอยู่แต่เรื่องทุกข์ใจ..ของเราเอง..

Blog นี้..สีชมพู..

hinohane — Mon, 23 Jul 2007 15:31:41 +0000

(พี่จ๋าเป็นคนคิดหัวข้อนะ..เค้าเปล่าน้า…เอิ้กๆๆ)

Blog นี้..สีชมพู..
โดย..ลูกชิ้นกบ

ถ้าพูดถึง..สีชมพู..คุณนึกถึงอะไร..
สำหรับฉันแล้ว..มีสามอย่างที่นึกออก..

อย่างแรก..สีชมพู..คือเด็กผู้หญิง..

ฉันว่าเราทุกคน ถูกฝังหัวกับการนำสีมาผูกโยงกับเรื่องเพศ..
คิดง่ายๆ ลองไปเดินซื้อเสื้อผ้าในแผนกเด็กอ่อน..
จะดูกี่ชอป กี่แบรนด์ก็ตามแต่..ชุดเด็กอ่อน มันก็มีอยู่แค่ 2 สีเท่านั้น..

สีฟ้า..กับสีชมพู..

แล้วคุณผู้ใหญ่ทั้งหลายก็ได้ตัดสินแล้ว..
ให้เด็กผู้ชาย..ต้องคู่เสื้อผ้าสีฟ้า
และเด็กผู้หญิง..ต้องคู่กับสีชมพู

และคำตัดสินนั้น..
ก็ได้กำหนดให้เด็กน้อยผู้ชายไม่ประสีประสาคนนึง..ต้องทนอยู่กับคอลเลคชั่นชุดสีฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
เพราะร้อยทั้งร้อย คงไม่มีพ่อแม่ หรือผู้ใหญ่คนไหน
ให้ลูกชายไปใส่ชุดสีชมพูหรอก..เพราะมันเป็นของผู้หญิง..เดี๋ยวก็หาว่าเป็นกระเทยหรอก
ทั้งที่ไอ้เด็กคนนี้มันยังไม่รู้เลยว่าคำว่ากระเทยมันหมายถึงอะไร..

ไม่แน่นะ..ความจริงเด็กผู้ชายคนนั้นอาจจะชอบสีชมพูอยู่ก็ได้..ใครจะรู้..

แค่ชุดเด็กอ่อนยังไม่พอ..
ลองมองข้ามวัยมาอีกเล็กน้อย..

ขบวนการห้าสี..อะไรต่อมิอะไรเรนเจอร์ทั้งหลาย..
ไดเรนเจอร์..จูเรนเจอร์..เบกะเรนเจอร์..
แทบทุกครั้งต้องมีตัวสีชมพู..และมันก็ต้องเป็นผู้หญิง..
มันจะเป็นยังไงนะ ถ้าหากวันนึงตัวสีชมพูตัวนี้ถอดหน้ากากออกมาเป็นผู้ชาย..
เรตติ้งจะหายไปเลยหรือเปล่า..อันนี้ก็น่าคิด..

อย่างที่สอง..สีชมพู..คือสตรอเบอรี่

เชื่อมั๊ยว่าตอนเด็กๆ ฉันคิดว่าสตรอเบอรี่มีสีชมพู..
หมายถึงตัวผลมันเลยน่ะ..
จนมาวันนึงได้มาเห็นลูกสตรอเบอรี่จริงๆ เลยเพิ่งรู้ว่า

"..อ้าว มันสีแดงหรอกหรอ.."

อาจจะเป็นเพราะว่าพอเอาสีแดงมาผสมกับอันนู้นอันนี้แล้วสีมันคงจะอ่อนลงละมั้ง
แต่ฉันก็ยังฝังใจเสมอมาว่า..สีชมพู..คือสตรอเบอรี่

ตัวอย่างง่ายๆ..
ขนมกินเล่นทุกยี่ห้อ..ถ้ามีรสชอคโกแลตกับสตรอเบอรี่..
แล้วมีพรีเซนเตอร์ 2 คนเป็นผู้ชายกับเด็กผู้หญิง..
คงจะเดาออกกันแล้วว่าใครจะได้เป็นพรีเซนเตอร์รสไหน..-_-"

อาจเป็นเพราะความหอมหวาน
และคาแรคเตอร์ความเป็นผู้หญิงชองสีชมพู
ทำให้ความเป็นผู้หญิง..ถูกครอบงำด้วยสีสีนี้..

ผู้หญิงส่วนมาก..จึงมักชอบใช้ของสีชมพู
เสื้อสีชมพู รองเท้าสีชมพู กระเป๋าสีชมพู นาฬิกาสีชมพู .. ถ้ามันมี ก็เลือกสีนี้ก่อนล่ะ..

จนกว่าวัยและประสบการณ์จะทำให้สมองของสาวน้อยค้นพบว่า..
"ในโลกนี้ยังมีสีอื่นอาศัยอยู่ด้วย"

เมื่อนั้นแหละ..ถึงจะเริ่มใช้ของสีอื่นไปได้บ้าง….

อย่างสุดท้าย..สีชมพู..คือความรักอันหวานชื่น

ต้องรักหวานปานมดขึ้น
ต้องรักกันจนแทบจะกลืนกินกันได้
ต้องรักกันเกินจะทานทนไหว
นั่นแหละ..เมื่อนั้นแหละ..ตาของเราก็จะมองเห็นเป็นสีชมพู

ทำไมเวลารักกัน..โลกทั้งใบจะกลายเป็นสีเขียวไม่ได้หรือไง
ดีออก..ดูอนุรักษ์โลกดีจะตาย
หรือรักกันแล้ว..โลกกลายเป็นสีเหลือง..อร่ามมม..ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย

แล้วพอเวลาไม่ได้..รักกัน..แล้ว..มันทำไมต้องเปลี่ยนสีด้วยล่ะ
จากชมพู..เป็นดำ..เป็นเทา..
ทั้งๆที่มันก็ยังคือ..รัก..เพียงแค่คำว่า..กัน..มันหายไปเท่านั้นเอง..

สุดท้ายจึงได้เรียนรู้จากสีชมพูว่า..
สีชมพูเป็นตัวแทนของความอ่อนโยน อ่อนหวาน ละมุนละไม ความเป็นผู้หญิง และความรักที่แสนหวาน..

ซึ่งแท้ที่จริงไม่ใช่เรื่องผิด..

ที่เราทุกคนถูกสั่งสอนมาให้รู้สึกกับสีสีนี้ด้วยความรู้สึกที่เป็น pattern เดียวกันไปทั้งโลก
เพราะสีสีนี้..มันก็ให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

ฉันเอง..ก็ถูกฝังหัวว่าสีสตรอเบอรี่นี้มันช่างหอมหวาน..
ทุกครั้งที่ได้มองนานๆ..ก็เผลอได้กลิ่นของมันเข้าเสมอ
ไม่ได้อุปทานหรอกนะ..ลองมองอะไรซักอย่างที่เป็นสีชมพูสิ..
ซักพัก..คุณจะกลิ่นของมันเอง..

คนที่เรารัก..กับคนที่เราควรรัก

hinohane — Mon, 11 Jun 2007 15:23:20 +0000

คนที่เรารัก..กับคนที่เราควรรัก

โดย..ลูกชิ้นกบ

มันเป็นคำถามที่ฉันเคยถูกถามเพื่อให้คำตอบกับใครหลายคน..

"ถ้าเป็นแกจะเลือกคนไหนวะ..คนที่แกรัก กับคนที่แกควรรัก"

น่าคิดเหมือนกันนะ..ว่าจะเลือกยังไงดี..

เรื่องราวของความรักมักเริ่มต้นด้วยความรู้สึก..

คงไม่มีใครที่เริ่มชอบคนซักคนเพราะเหตุผลที่พิสูจน์ได้หรอกละเนอะ..

เอาง่ายๆ..แค่เรื่องความน่ารัก..

ที่เราเอามาเป็นข้ออ้างให้เราชอบใครซักคนนึงคนนั้น

มันก็เป็นสิ่งที่อาศัยความรู้สึกมาเป็นตัวตัดสินอยู่ดี

แต่บางครั้งบางที..การเริ่มต้นที่ความรู้สึก..ที่ดูเป็นเรื่องอะไรที่ไม่มีกำหนดกฎเกณฑ์แน่นอน

มันได้มาบังคับความคิด..ให้ยึดติดกับคนบางคนอย่างไม่น่าเชื่อ

เคยรู้สึกมั๊ย..ว่าในคนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

มีคนหลายคนที่เราเคยให้นิยามของเค้ามากกว่าการเป็นแค่เพื่อนกัน..

บางครั้งก็ร้างลาจากไป..เราก็ลืมความรู้สึกลึกซึ้งที่มีกับเค้าไปด้วย

แต่ก็ยังคงมีบางคน..ที่แม้เวลาพรากเค้าไป..แต่เรื่องของความรู้สึก..มันยังคงอยู่

จนทำให้รู้..ว่าเราได้ค้นพบ..คนที่เรารักเข้าให้แล้ว..

เคยบ้างมั๊ย..ว่าความเอาใจใส่ที่ใครคนนึงมีให้เรา มันทำให้เราไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ

ว่าความรักที่เค้าส่งมา..ทำให้ความดีนี้..บดบังความรู้สึกจริงๆในหัวใจ

ไม่ได้รักมากมาย..ไม่ได้เริ่มจากความรู้สึกว่าชอบ

แต่เค้าเป็นคนที่..ควรค่าให้เรารัก จนอาจรู้สึกผิดถ้าจะทำอะไรตามหัวใจจริงๆ

คิดดีดีนะ..

คนที่เรารัก..

หรือคนที่เราควรรัก..

ถ้าคำตอบคือคนที่เรารัก.. แล้วคนที่รักเราคนนั้นล่ะ

เราจะทิ้งให้เค้าเสียใจเหรอ

เราใจร้ายทำแบบนั้นได้เหรอ

ทั้งที่หัวใจเราก็อบอุ่นเหลือเกินจากความรักของเค้าที่มีให้ตลอดมา

ทั้งที่เราก็รู้สึกดีกับการมีเค้าอยู่ข้างกาย..

เราจะเอาความรู้สึกมาอยู่เหนือความดีของคนที่รักเราจริงๆเหรอ?

แต่ถ้าคำตอบคือคนที่เราควรรักล่ะ..

เราจะทิ้งความรู้สึกที่มีมาตลอดได้แน่มั๊ย..

เราจะทิ้งความห่วงหาที่มีให้คนคนนั้นคนเดียวเสมอได้จริงเหรอ

ความรักอันยิ่งใหญ่เชียวนะ ที่เรากำลังจะลืมมันทิ้งไปซะนั่นน่ะ

เราจะกล้าเลือกทางที่ไม่ได้ชอบที่สุด..เลือกคนที่เราไม่ได้รักมากที่สุดได้จริงๆมั๊ย?

บทสรุปของคำถามนี้ ฉันคนนี้ก็ไม่มีคำตอบรอไว้ให้ได้อ่าน..

ไม่มีแม้แต่ความเห็นส่วนตัวว่าจะเลือกทางไหน

เพราะถ้าในโลกนี้มีแต่คนที่ตัดสินใจอะไรได้ทุกอย่าง..

คำว่า"ความลังเล"คงไม่มีอยู่ในพจนานุกรม

ความลังเลไม่ใช่ความผิด..

ความ "ลังเล" ไม่ใช่ความ "โลเล"

เราลังเลไม่ใช่ว่าเราหลายใจ..

ก็บอกไปแล้วว่าเรื่องของความรักเริ่มต้นด้วยความรู้สึก ไม่ใช่เหตุผล

กับคนที่เรารัก..แน่นอน..ความรู้สึกดีดีที่มีอยู่ตลอดเวลาเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี

กับคนที่ควรจะรัก..ความรู้สึกดีเกิดจากความดีและความรักที่เค้าให้มา แล้วคุณค่ามันนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าความรักไหนๆ…

เพียงแต่มันเริ่มจากความรู้สึกที่จะตอบแทนสิ่งดีดีที่เค้าทำมาให้เท่านั้น

แต่สุดท้ายคนที่มาถามฉันทุกคน ต้องการให้ฉันหาคำตอบให้เค้า

ทำยังไงได้..เราก็คงอยู่ในภาวะ "ลังเล" ไม่ได้ตลอดกาลจริงๆ

ดังนั้นการเลือก..ย่อมต้องมีเกิดขึ้นเสมอ..

คนเราต่างกัน..ความคิดต่างกัน..มุมมองต่างกัน

บางคนอาจอยากเป็นคนที่ได้ทำอะไรตามใจตัวเอง..

บางคนอาจยอมเป็นคนดีที่ตอบแทนให้ใครที่ทำดีให้..

ซึ่งในขณะนั้น

คนดีอาจไม่ใช่คนที่จะมีความสุขจากการได้รักมากที่สุด

และในขณะเดียวกัน..

คนที่ได้ทำอะไรได้ตามใจก็อาจไม่ใช่คนที่ได้รับความรักมากที่สุดก็เป็นได้

บอกแล้ว..คิดดีดีนะ..จะเลือกทางไหน

ทางออกมีรออยู่สองทางอยู่แล้ว..ว่าจะก้าวไปทางไหน..

เชื่อว่าสุดท้ายถ้าลองหลับตา..ฟังหัวใจ..

แล้วความรู้สึก..จะสั่งให้เท้าของคุณออกก้าวเดินไป..ในซักเส้นทางหนึ่ง..

เปรียบ..เทียบ..

hinohane — Thu, 12 Apr 2007 15:31:09 +0000

ความสุขมักจะหมดไป..

ในทันทีที่เราถามตัวเองว่าเรามีความสุขหรือเปล่า (?)..

อ่านประโยคนี้มาก็แอบกลับมาคิด..

มันก็จริงเหมือนกันแฮะ..

บางครั้งการวัดหรือเทียบมูลค่าอาจทำให้ความสุขที่ได้มันระเหยออกไป..

หรือไม่ก็..หายไปเลยก็ได้..

คิดเอาไว้ว่าจะได้บีบวก..แม้จะลุ้นเอไว้นิดๆ

แต่ก็คิดไว้แล้วว่าบีบวกแหง๋ๆ..

ผลออกมาก..ก็เป็นจริงตามนั้น..บีบวกสมใจ..

ความสุขลอยออกมาแล้ว..

แต่เพียงได้เห็นเกรดของคนอีกคนหนึ่ง..

เอซะ..3ตัวรวด

ความสุขหายตัวไปทันที..อย่างไร้ร่องรอย

เมื่อวัด..มันต้องมีอันดับ

เมื่ออยู่ข้างบน..ก็สุขใจในชัยชนะ

เมื่ออยู่ข้างล่าง..ก็ทุกข์ใจในความพ่ายแพ้

เมื่อเทียบ..ก็ต้องมีคนได้เปรียบ..เสียเปรียบ

และเราก็มักทนไม่ได้ หากเราจะเป็นฝ่ายที่เสีย..

ความสุขของฉันหมดไป เมื่อเทียบกับคนคนนั้น..

ทั้งที่จริงลองกลับมาคิดดู..

เราเคยพอใจในความสุขนั้นไม่ใช่หรือ

มันเหมาะสมในคุณค่าความพยายามของเราแล้วนี่นา

ใครเค้าจะได้ดี..ก็จงดีใจไปกับเค้า..

เราจะเป็นอย่างไง..อยู่ที่ใจเราเอง

เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว..

ใยจะต้องใส่ใจ..ว่าใครจะเหนือกว่าเรา

หากความสุขของเรานั้น..ทำให้เรา..ลอยอยู่

ดี-อะ-ไร = ได-อา-รี่ ประจำวันที่ 23/03/50

hinohane — Fri, 23 Mar 2007 12:42:39 +0000

Diary — 23/03/50

เป็นหนึ่งวันที่เสียตังค์ไปเยอะมาก..
แม้จะมีความสุขเพราะได้ไปเที่ยวกับเพื่อน..
แต่ไอที่เสียตังค์ไปแต่ละอย่างมันก็ช่าง..รู้สึกว่า"เปลือง"ซะจริงๆ

เป็นอีกหนึ่งวันพุธธรรมดาที่เหมือนทุกที..
แต่ต่างกันนิดตรงที่ ข้าพุดเจ้าจักได้ไปเล่นไอซ์สเก็ตกับเพื่อนๆก๊วนโปรด..
นัดกันเที่ยงที่เซ็นลาด..แต่น้องแพรรี่ก็เลตไปติ๊ด.. แค่เกือบบ่ายโมง แหะ แหะ แหะ..
รวมพลกันครบก็เลยรีบบึ่งไป..เอสพลานาท..

สารภาพว่าเพิ่งรู้จักเอสพลานาท ตอนแรกนึกว่าเป็นห้างอารมณ์ประมาณพารากอน
แต่พอไปแล้วกลายเป็นอารมณ์เมเจอร์แทนซะนี่..
เป็นโรงหนังที่ดูดีได้ใจมาก..ตกแต่งโมเดิร์น ผนังกระจก เสาปูนเปลือยๆ
แถมเก้าอี้ข้างในเป็นแบบเก่าๆ อาร์ตๆ แนวๆ บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน..
ขัดกับสภาพตึก..แต่มัน..สวยว่ะ..

น้องกิ่งและน้องนิ่มก็สมัครบัตรสมาชิกกันเลยครับ.. 300 บาทได้สิทธิพิเศษอะไรมากมาย
อย่างน้อยที่สุดก็ได้เล่นไอซ์ฟรีครั้งนึงละว้า..
น้องแพรเองก็สองจิตสองใจเหมือนกันว่าจะเอาดีมี๊ย แต่สุดท้ายก็ไม่เอาดีฟ่าาา..
สองสาวได้บัตรมาพกเล่นกิ๊บเก๋จนพอใจก็เลยบุกขึ้นชั้นบน

เดินเข้าไปในลานสเก็ตเปิดใหม่สุดแสนไฉไล
ตกแต่งสวยนะข้อนี้ไม่เถียง..แต่..ไหงมันเล็กก่าเวิลด์เทรดเยอะจังหว่า..
ยืนมองคนเล่นพริ้ว น่ารัก หล่อ เกย์ เท่ห์ กลิ้ง ล้ม เจ็บไปได้พอสาแก่ใจเล็กน้อย
ก็เลยตัดใจเล่นๆไปเพราะอุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่แล้วนี่ พอจะเตรียมใจจะจ่าย 200
ผลปรากฎว่ารอบต่อไปที่เปิดให้เล่นเป็นตอนบ่ายสามครึ่ง..
ไอพวกเราก็เลยเอาเวลาที่เหลือไปโยนโบลว์กะเพลินๆ
แหม Blu-O ซะด้วย ดูดีเจ๋งเป้งจริงๆเชียว
คิดสารตะแล้ว 250 บาทเล่นได้ 1 ชม.กี่คนก็ได้..เออวะ น่าจะดี..

เล่นไปคับเพลินๆจริงน่ะแหละ หนุกด้วยขอบอก
น้องแพรเปิดเลน 12 นี้ด้วยการล้างท่อซ้ายและขวาเป็นปฐมฤกษ์ให้เรียบร้อย 555+
น้องนิ่มก็ช่วยล้างตามๆกันมาอีก เหอ เหอ เหอ..
น้องเดียร์ น้องกิ่ง ก็แต้มเยอะพอเป็นหน้าเป็นตาได้บ้าง
ก็มีแต่น้องเต่าที่นำลิ่วได้สไตรท์ 2 รอบ เก็บสแปร์ได้อีกบาน..
(แต่แพรก็แอบสไตรท์ 2 ทีนะ ตอนท้ายๆเกมส์แล้วก็เหอะ..อิอิ)

สุดท้ายพอหนึ่งชั่วโมงถ้วน..เด็กน้อยทั้งหลายได้โยนไปคนละเกมส์เดียว..
รู้สึกเหมือน..กูโดนหลอกไงม่ายรู้อ่า
90 บาท..(250หาร5คน + ค่ารองเท้าอีก40)เล่นได้เกมส์เดียว..แง่ววว โดนหลอกครั้งที่ 1

พอเล่นโบว์ลิ่งพอให้หัวเริ่มตุ่ยคล้ายบางสิ่งกำลังจะงอกออกมาจากข้างกบาลทั้ง 2 แล้ว
ก็ได้เวลามาเล่นไอซ์กานนนนน…^^
นี่คือสิ่งที่รู้สึกตอนกำลังจะเล่น..
ให้ตังค์น้องกิ่งไป 200 แล้วมานั่งกระดิกเท้ารอรองเท้าสเกตเลย
พอใส่ปุ๊ป..ปรากฎ(อีกแล้ว)ว่าน้องแพรไม่สามารถเดินบนพื้นได้อีกต่อไปครับท่าน..
เกิดเป็นอาการทรงตัวไม่ได้กันซะอย่างนั้น..
เอาแล้วครับทีนี้ก็เครียด..แล้วบนน้ำแข็ง..
กรูจารอดแมะเนี่ย…

พอก้าวเท้าเข้าลานปุ๊ป..รู้สึกได้ทันที "กูคิดผิดจริงๆที่เล่น"
ทำไมมันยากจัง..ทรงตัวให้นิ่งๆยังไม่ได้เลยเว้ยย แล้วจาให้เดินยังไงว้า..
เป็นช่วงเวลาที่ต้องการมือของเพื่อนๆมากที่สุดในชีวิต..มึงเอากูไปด้วยยยย…

เดินๆ ไถๆ เป็นเหมือนเด็ก(ปัญญาอ่อน)อยู่ตามข้างๆขอบลาน
กลัวก็กลัว อยากก็อยากนะ.. แต่ทำไม่ได้ว่ะ..แงๆๆ
มองเห็นพวกที่เล่นกันจนโปรแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ มันพริ้วว่ะ มันดูน่าสนุกว่ะ
บางคนก็มาซ้อมหมุนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆให้ดูประมาณ 38 ตลบ ทำได้ไงว้าา เก่งจางงงง
แต่ก็มีบางคนเล่นแผลงๆ น่ากลัวๆก็มีเหมือนกัน
แล้วอีกอย่างที่ดูแล้วไม่เบื่อคือ..ตอนคนล้ม..555+
ดูทีไรต้องเสียวแทน เจ็บแทนทุกที แต่ก็ชอบดูว่ะ อดไม่ได้ อิอิ

เพราะเหตุที่ผูกเชือกรองเท้าหลวมไปก็เลยยิ่งเล่นยากไปใหญ่
พอเล่นไปได้ซักพักเริ่มปวดข้อเท้า..รู้สึกเหมือนข้อเท้ากะลังจาพลิกอยู่แล้ววว
เมื่อยม่ายหวายแร้….เล่นได้ประมาณ 2 ชม.นิดๆก็ออก

(ขอบอกว่า 2 ชม.นั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความทรมานแก่หลัง เอว และข้อเท้าแพรยิ่งนัก..)
สรุปจ่ายเงินมายืนเกาะผนังแล้วก็เกร็งตัวกลัวล้มชั่วโมงละ 100 เพลินๆ เหอ เหอ…

ความซวยยังไม่หมดแค่นั้น..
พอคืนรองเท้าได้ค่ามัดจำคืนแล้ว ได้เห็นใบเสร็จก็อึ้งกันไปคับ..
รอบที่เล่นกันน่ะ..รอบนี้ 250 บาท..
อ่าวแป่วเลย..รู้มาว่า 200 โดนบวกไปอีก 50 กำกำกำ
จ่ายไปก็ยืนนึก..นี่มีตังค์เท่าไหร่ก็ไม่พอใช้หรอก..

วันนี้หมดไปกับค่ารถไปกลับประมาณ 100 นึง
ค่าโบว์ลิ่ง 90
ค่าไอซ์ 280
ค่าข้าวเย็น 100
รวมแล้วก็เป็น 570 บาทถ้วน..
ไอค่ารถกับค่าข้าวมันก็รับได้..
แต่อีกสองอย่างมานั่งนึกดีดี..เราเอาเงิน 370 มาละลายเล่นป่ะวะเนี่ย..

เอาเหอะ ไม่ได้ละลายเล่นซะทีเดียวหรอก
..ได้โยนโบว์หลังจากห่างหายมานาน
..ได้เล่นไอซ์หลังจากที่เกือบเล่นเป็นตอนม.3..ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่อาจเรียกได้ว่า..เล่นเป็น 555+
..ได้ใช้วันวันนึงกับเพื่อนๆที่ไม่ค่อยได้เจอกัน..

แต่บางครั้ง..เงินจำนวนเดียวกันนี้ อาจสร้างอะไรได้มากกว่านี้..รึเปล่านะ
ได้ตีแบตที่คอร์ดได้ 6 ชั่วโมงอัพ ได้เหงื่อ..ได้เจอเพื่อน..เหมือนกัน..
ได้ดูหนังกับพวกมัน 3 เรื่องชัวร์ๆ
ได้เดินจตุจักรละลายทรัพย์เป็นของกินของใช้ได้หลายสิ่ง..

โอเคครับผม..
วันนี้เป็นบทเรียนล่ะ..
วันนี้เงิน 370 บาท สร้างความสุขให้เราน้อยว่าที่เคย..

คราวหน้า..หาอะไรทำที่มันได้ไรมากก่านี้แต่ได้ความสุขใจ..จากเพื่อนๆที่ได้กลับมาเจอกัน"เท่านี้"
..น่าจะดีกว่าเนอะ..

ประชาชนขอระบาย

hinohane — Tue, 06 Mar 2007 15:31:00 +0000

6 / 3 / 50

วันนี้ได้เห็นความไม่แน่นอนในชีวิตอีกหนึ่งอย่าง
แถมหมดความเลื่อมใสในการทำงานของใครอีกหลายคน

ITV สถานีโทรทัศน์ดีดีช่องหนึ่งกำลังจะถูกดับลง
ไปพร้อมๆกับอนาคตชาติไทยที่ยังคงฝากไว้กับคนที่ไม่มีความแน่นอน

วันนี้พูดสัญญา..แล้วอีกวันก็มาขอโทษ..
ขอบคุณนะที่ทำให้ตายใจ..
คุณทำได้เนียนจริงๆ

ปกติแล้วก็ไมได้เป็นคนประเภทมาแอนตี้ โจมตี ว่าใครๆเขา
เพราะก็รู้ว่าบางครั้งบางคราว ที่ทำพลาดทำผิดไปเพราะว่ามันมีปัจจัยอะไรหลายอย่าง
แต่เรื่องนี้..บอกได้คำเดียวว่า..เซ็งคับ..

ดู sms ที่คนพิมพ์ไปมีทั้งให้กำลังใจและเหน็บแนม
"ที่แท้ก็กลัวตกงาน.." เออพูดมาได้เนอะ ลองมาเป็นเองบ้างมั๊ยคับพี่
พี่ลองมาเป็นพนักงานที่ทำงานด้วยอุดมการณ์อันแรงกล้า
แล้ววันนึงบริษัทจะถูกยึด..มีคุณลุงใจดีบอกว่าเดี๋ยวจะให้ทำงานต่อนะ ไม่ต้องกลัว
พอวันพรุ่งนี้จะยึดแล้ว ก็มาบอก ลุงขอโทษนะต้องทำตามกฎหมายซะแล้วล่ะ..
เป็นพี่ พี่จะเซ็งมั๊ย

ยอมรับแล้วว่าบริษัทจะถูกยึดเพราะไปทำผิดสัมปทาน

แต่โดนหลอกอันนี้นี่จี๊ดมากๆเลย เจ็บแสบสุดๆ

หลายทีแล้วนะไม่ใช่หนเดียว..ไม่ใช่แค่เรื่อง ITV หรอกนะ

รำคาญ..กับการโลเลไม่แน่นอน
หงุดหงิด..กับการบริหารแบบนี้ ไม่มีแผน ไม่มีจุดยืน ไม่มีอะไรเลย
โมโห..กับพวกยามเฝ้าแผ่นดินที่กำลังจุดไฟเผาบ้านเผาเมืองอยู่ทุกวัน สนุกมั๊ยคับ
เหนื่อยหน่าย..กับพวกที่เกลียดทักษิณจนพาลทุกอย่างมารวมกัน บางครั้งมันมากเกินไปนะคุณ

ข่าวออกว่าทำแบบนี้รัฐบาลจะยิ่งเสียความน่าเชื่อถือ
แต่ก็คิดนะว่า..รัฐบาลชุดนี้มันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่
เข้ามาเพราะคมช.

ไม่ลงเลือกตั้งต่อ

เพราะงั้นจะสนคะแนนนิยมทำไม
ทำดีไปก็ไม่ได้กลับมาเป็นนายกอีก

แต่ทำไมหนอท่านไม่คิด..ว่าแทนที่จะเป็นนายกคนดีศรีคมช.และเหล่า"ยาม"
ประชาชนเพียงขอนายกที่ดีได้ดังใจ เอาไว้สรรเสริญได้..ยามท่านลงจากเก้าอี้ไปแล้ว

วันนี้ประชาชนคนหนึ่งมาพูดจาน่าพาไปเข้าคุก
แต่ขอโทษนะ ประชาชนคนนี้ขอระบายหน่อยแล้วกัน
ขอร้อง..อย่าทำให้เสียความรู้สึกไปมากกว่านี้..อีกเลย..

7 / 3 / 50

วันนี้ขอถอนคำพูดนะคับ

เพราะนายกเค้าก็ทำดีทันเวลาน่าสรรเสริญ

เรามันประเทศผู้เจริญแล้ว..จึงต้องกลับมาโพสต่อ

ว่า "ขออภัยที่ล่วงเกินไป"

สิ่งที่คุณทำ..ทันเวลาพอดีเลย..