เปรียบ..เทียบ..

 

ความสุขมักจะหมดไป..

ในทันทีที่เราถามตัวเองว่าเรามีความสุขหรือเปล่า (?)..

 

อ่านประโยคนี้มาก็แอบกลับมาคิด..

มันก็จริงเหมือนกันแฮะ..

 

บางครั้งการวัดหรือเทียบมูลค่าอาจทำให้ความสุขที่ได้มันระเหยออกไป..

หรือไม่ก็..หายไปเลยก็ได้..

 

คิดเอาไว้ว่าจะได้บีบวก..แม้จะลุ้นเอไว้นิดๆ

แต่ก็คิดไว้แล้วว่าบีบวกแหง๋ๆ..

ผลออกมาก..ก็เป็นจริงตามนั้น..บีบวกสมใจ..

 

ความสุขลอยออกมาแล้ว..

 

แต่เพียงได้เห็นเกรดของคนอีกคนหนึ่ง..

เอซะ..3ตัวรวด

ความสุขหายตัวไปทันที..อย่างไร้ร่องรอย

 

เมื่อวัด..มันต้องมีอันดับ

เมื่ออยู่ข้างบน..ก็สุขใจในชัยชนะ

เมื่ออยู่ข้างล่าง..ก็ทุกข์ใจในความพ่ายแพ้

 

เมื่อเทียบ..ก็ต้องมีคนได้เปรียบ..เสียเปรียบ

และเราก็มักทนไม่ได้ หากเราจะเป็นฝ่ายที่เสีย..

 

ความสุขของฉันหมดไป เมื่อเทียบกับคนคนนั้น..

ทั้งที่จริงลองกลับมาคิดดู..

 

เราเคยพอใจในความสุขนั้นไม่ใช่หรือ

มันเหมาะสมในคุณค่าความพยายามของเราแล้วนี่นา

ใครเค้าจะได้ดี..ก็จงดีใจไปกับเค้า..

เราจะเป็นอย่างไง..อยู่ที่ใจเราเอง

 

เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว..

ใยจะต้องใส่ใจ..ว่าใครจะเหนือกว่าเรา

หากความสุขของเรานั้น..ทำให้เรา..ลอยอยู่

 

ดี-อะ-ไร = ได-อา-รี่ ประจำวันที่ 23/03/50

Diary — 23/03/50

เป็นหนึ่งวันที่เสียตังค์ไปเยอะมาก..
แม้จะมีความสุขเพราะได้ไปเที่ยวกับเพื่อน..
แต่ไอที่เสียตังค์ไปแต่ละอย่างมันก็ช่าง..รู้สึกว่า"เปลือง"ซะจริงๆ

 

เป็นอีกหนึ่งวันพุธธรรมดาที่เหมือนทุกที..
แต่ต่างกันนิดตรงที่ ข้าพุดเจ้าจักได้ไปเล่นไอซ์สเก็ตกับเพื่อนๆก๊วนโปรด..
นัดกันเที่ยงที่เซ็นลาด..แต่น้องแพรรี่ก็เลตไปติ๊ด.. แค่เกือบบ่ายโมง แหะ แหะ แหะ..
รวมพลกันครบก็เลยรีบบึ่งไป..เอสพลานาท..

 

สารภาพว่าเพิ่งรู้จักเอสพลานาท ตอนแรกนึกว่าเป็นห้างอารมณ์ประมาณพารากอน
แต่พอไปแล้วกลายเป็นอารมณ์เมเจอร์แทนซะนี่..
เป็นโรงหนังที่ดูดีได้ใจมาก..ตกแต่งโมเดิร์น ผนังกระจก เสาปูนเปลือยๆ
แถมเก้าอี้ข้างในเป็นแบบเก่าๆ อาร์ตๆ แนวๆ บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน..
ขัดกับสภาพตึก..แต่มัน..สวยว่ะ..

 

น้องกิ่งและน้องนิ่มก็สมัครบัตรสมาชิกกันเลยครับ.. 300 บาทได้สิทธิพิเศษอะไรมากมาย
อย่างน้อยที่สุดก็ได้เล่นไอซ์ฟรีครั้งนึงละว้า..
น้องแพรเองก็สองจิตสองใจเหมือนกันว่าจะเอาดีมี๊ย แต่สุดท้ายก็ไม่เอาดีฟ่าาา..
สองสาวได้บัตรมาพกเล่นกิ๊บเก๋จนพอใจก็เลยบุกขึ้นชั้นบน

 

เดินเข้าไปในลานสเก็ตเปิดใหม่สุดแสนไฉไล
ตกแต่งสวยนะข้อนี้ไม่เถียง..แต่..ไหงมันเล็กก่าเวิลด์เทรดเยอะจังหว่า..
ยืนมองคนเล่นพริ้ว น่ารัก หล่อ เกย์ เท่ห์ กลิ้ง ล้ม เจ็บไปได้พอสาแก่ใจเล็กน้อย
ก็เลยตัดใจเล่นๆไปเพราะอุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่แล้วนี่ พอจะเตรียมใจจะจ่าย 200
ผลปรากฎว่ารอบต่อไปที่เปิดให้เล่นเป็นตอนบ่ายสามครึ่ง..
ไอพวกเราก็เลยเอาเวลาที่เหลือไปโยนโบลว์กะเพลินๆ
แหม Blu-O ซะด้วย ดูดีเจ๋งเป้งจริงๆเชียว
คิดสารตะแล้ว 250 บาทเล่นได้ 1 ชม.กี่คนก็ได้..เออวะ น่าจะดี..

 

เล่นไปคับเพลินๆจริงน่ะแหละ หนุกด้วยขอบอก
น้องแพรเปิดเลน 12 นี้ด้วยการล้างท่อซ้ายและขวาเป็นปฐมฤกษ์ให้เรียบร้อย 555+
น้องนิ่มก็ช่วยล้างตามๆกันมาอีก เหอ เหอ เหอ..
น้องเดียร์ น้องกิ่ง ก็แต้มเยอะพอเป็นหน้าเป็นตาได้บ้าง
ก็มีแต่น้องเต่าที่นำลิ่วได้สไตรท์ 2 รอบ เก็บสแปร์ได้อีกบาน.. 
(แต่แพรก็แอบสไตรท์ 2 ทีนะ ตอนท้ายๆเกมส์แล้วก็เหอะ..อิอิ)

สุดท้ายพอหนึ่งชั่วโมงถ้วน..เด็กน้อยทั้งหลายได้โยนไปคนละเกมส์เดียว..
รู้สึกเหมือน..กูโดนหลอกไงม่ายรู้อ่า
90 บาท..(250หาร5คน + ค่ารองเท้าอีก40)เล่นได้เกมส์เดียว..แง่ววว โดนหลอกครั้งที่ 1

 

พอเล่นโบว์ลิ่งพอให้หัวเริ่มตุ่ยคล้ายบางสิ่งกำลังจะงอกออกมาจากข้างกบาลทั้ง 2 แล้ว
ก็ได้เวลามาเล่นไอซ์กานนนนน…^^
นี่คือสิ่งที่รู้สึกตอนกำลังจะเล่น..
ให้ตังค์น้องกิ่งไป 200 แล้วมานั่งกระดิกเท้ารอรองเท้าสเกตเลย
พอใส่ปุ๊ป..ปรากฎ(อีกแล้ว)ว่าน้องแพรไม่สามารถเดินบนพื้นได้อีกต่อไปครับท่าน..
เกิดเป็นอาการทรงตัวไม่ได้กันซะอย่างนั้น..
เอาแล้วครับทีนี้ก็เครียด..แล้วบนน้ำแข็ง..
กรูจารอดแมะเนี่ย…

 

พอก้าวเท้าเข้าลานปุ๊ป..รู้สึกได้ทันที "กูคิดผิดจริงๆที่เล่น"
ทำไมมันยากจัง..ทรงตัวให้นิ่งๆยังไม่ได้เลยเว้ยย แล้วจาให้เดินยังไงว้า..
เป็นช่วงเวลาที่ต้องการมือของเพื่อนๆมากที่สุดในชีวิต..มึงเอากูไปด้วยยยย…

 

เดินๆ ไถๆ เป็นเหมือนเด็ก(ปัญญาอ่อน)อยู่ตามข้างๆขอบลาน
กลัวก็กลัว อยากก็อยากนะ.. แต่ทำไม่ได้ว่ะ..แงๆๆ
มองเห็นพวกที่เล่นกันจนโปรแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ มันพริ้วว่ะ มันดูน่าสนุกว่ะ
บางคนก็มาซ้อมหมุนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆให้ดูประมาณ 38 ตลบ ทำได้ไงว้าา เก่งจางงงง
แต่ก็มีบางคนเล่นแผลงๆ น่ากลัวๆก็มีเหมือนกัน
แล้วอีกอย่างที่ดูแล้วไม่เบื่อคือ..ตอนคนล้ม..555+
ดูทีไรต้องเสียวแทน เจ็บแทนทุกที แต่ก็ชอบดูว่ะ อดไม่ได้ อิอิ

 

เพราะเหตุที่ผูกเชือกรองเท้าหลวมไปก็เลยยิ่งเล่นยากไปใหญ่
พอเล่นไปได้ซักพักเริ่มปวดข้อเท้า..รู้สึกเหมือนข้อเท้ากะลังจาพลิกอยู่แล้ววว
เมื่อยม่ายหวายแร้….เล่นได้ประมาณ 2 ชม.นิดๆก็ออก

(ขอบอกว่า 2 ชม.นั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความทรมานแก่หลัง เอว และข้อเท้าแพรยิ่งนัก..)
สรุปจ่ายเงินมายืนเกาะผนังแล้วก็เกร็งตัวกลัวล้มชั่วโมงละ 100 เพลินๆ เหอ เหอ…

ความซวยยังไม่หมดแค่นั้น..
พอคืนรองเท้าได้ค่ามัดจำคืนแล้ว ได้เห็นใบเสร็จก็อึ้งกันไปคับ..
รอบที่เล่นกันน่ะ..รอบนี้ 250 บาท..
อ่าวแป่วเลย..รู้มาว่า 200 โดนบวกไปอีก 50 กำกำกำ
จ่ายไปก็ยืนนึก..นี่มีตังค์เท่าไหร่ก็ไม่พอใช้หรอก..

 

วันนี้หมดไปกับค่ารถไปกลับประมาณ 100 นึง
ค่าโบว์ลิ่ง 90
ค่าไอซ์ 280
ค่าข้าวเย็น 100
รวมแล้วก็เป็น 570 บาทถ้วน..
ไอค่ารถกับค่าข้าวมันก็รับได้..
แต่อีกสองอย่างมานั่งนึกดีดี..เราเอาเงิน 370 มาละลายเล่นป่ะวะเนี่ย..

 

เอาเหอะ ไม่ได้ละลายเล่นซะทีเดียวหรอก
..ได้โยนโบว์หลังจากห่างหายมานาน
..ได้เล่นไอซ์หลังจากที่เกือบเล่นเป็นตอนม.3..ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่อาจเรียกได้ว่า..เล่นเป็น 555+
..ได้ใช้วันวันนึงกับเพื่อนๆที่ไม่ค่อยได้เจอกัน..

 

แต่บางครั้ง..เงินจำนวนเดียวกันนี้ อาจสร้างอะไรได้มากกว่านี้..รึเปล่านะ
ได้ตีแบตที่คอร์ดได้ 6 ชั่วโมงอัพ ได้เหงื่อ..ได้เจอเพื่อน..เหมือนกัน..
ได้ดูหนังกับพวกมัน 3 เรื่องชัวร์ๆ
ได้เดินจตุจักรละลายทรัพย์เป็นของกินของใช้ได้หลายสิ่ง..

 

โอเคครับผม..
วันนี้เป็นบทเรียนล่ะ..
วันนี้เงิน 370 บาท สร้างความสุขให้เราน้อยว่าที่เคย..

คราวหน้า..หาอะไรทำที่มันได้ไรมากก่านี้แต่ได้ความสุขใจ..จากเพื่อนๆที่ได้กลับมาเจอกัน"เท่านี้"
..น่าจะดีกว่าเนอะ..

ประชาชนขอระบาย

6 / 3 / 50

 

วันนี้ได้เห็นความไม่แน่นอนในชีวิตอีกหนึ่งอย่าง
แถมหมดความเลื่อมใสในการทำงานของใครอีกหลายคน

 

ITV สถานีโทรทัศน์ดีดีช่องหนึ่งกำลังจะถูกดับลง
ไปพร้อมๆกับอนาคตชาติไทยที่ยังคงฝากไว้กับคนที่ไม่มีความแน่นอน

 

วันนี้พูดสัญญา..แล้วอีกวันก็มาขอโทษ..
ขอบคุณนะที่ทำให้ตายใจ..
คุณทำได้เนียนจริงๆ

 

ปกติแล้วก็ไมได้เป็นคนประเภทมาแอนตี้ โจมตี ว่าใครๆเขา
เพราะก็รู้ว่าบางครั้งบางคราว ที่ทำพลาดทำผิดไปเพราะว่ามันมีปัจจัยอะไรหลายอย่าง
แต่เรื่องนี้..บอกได้คำเดียวว่า..เซ็งคับ..

 

ดู sms ที่คนพิมพ์ไปมีทั้งให้กำลังใจและเหน็บแนม
"ที่แท้ก็กลัวตกงาน.." เออพูดมาได้เนอะ ลองมาเป็นเองบ้างมั๊ยคับพี่
พี่ลองมาเป็นพนักงานที่ทำงานด้วยอุดมการณ์อันแรงกล้า
แล้ววันนึงบริษัทจะถูกยึด..มีคุณลุงใจดีบอกว่าเดี๋ยวจะให้ทำงานต่อนะ ไม่ต้องกลัว
พอวันพรุ่งนี้จะยึดแล้ว ก็มาบอก ลุงขอโทษนะต้องทำตามกฎหมายซะแล้วล่ะ..
เป็นพี่ พี่จะเซ็งมั๊ย

 

ยอมรับแล้วว่าบริษัทจะถูกยึดเพราะไปทำผิดสัมปทาน

แต่โดนหลอกอันนี้นี่จี๊ดมากๆเลย เจ็บแสบสุดๆ

 

หลายทีแล้วนะไม่ใช่หนเดียว..ไม่ใช่แค่เรื่อง ITV หรอกนะ

 

รำคาญ..กับการโลเลไม่แน่นอน
หงุดหงิด..กับการบริหารแบบนี้ ไม่มีแผน ไม่มีจุดยืน ไม่มีอะไรเลย
โมโห..กับพวกยามเฝ้าแผ่นดินที่กำลังจุดไฟเผาบ้านเผาเมืองอยู่ทุกวัน สนุกมั๊ยคับ
เหนื่อยหน่าย..กับพวกที่เกลียดทักษิณจนพาลทุกอย่างมารวมกัน บางครั้งมันมากเกินไปนะคุณ

 

ข่าวออกว่าทำแบบนี้รัฐบาลจะยิ่งเสียความน่าเชื่อถือ
แต่ก็คิดนะว่า..รัฐบาลชุดนี้มันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่
เข้ามาเพราะคมช.

ไม่ลงเลือกตั้งต่อ

เพราะงั้นจะสนคะแนนนิยมทำไม
ทำดีไปก็ไม่ได้กลับมาเป็นนายกอีก

แต่ทำไมหนอท่านไม่คิด..ว่าแทนที่จะเป็นนายกคนดีศรีคมช.และเหล่า"ยาม"
ประชาชนเพียงขอนายกที่ดีได้ดังใจ เอาไว้สรรเสริญได้..ยามท่านลงจากเก้าอี้ไปแล้ว

 

 

วันนี้ประชาชนคนหนึ่งมาพูดจาน่าพาไปเข้าคุก
แต่ขอโทษนะ ประชาชนคนนี้ขอระบายหน่อยแล้วกัน
ขอร้อง..อย่าทำให้เสียความรู้สึกไปมากกว่านี้..อีกเลย..

 

 

 

 

7 / 3 / 50

 

วันนี้ขอถอนคำพูดนะคับ

เพราะนายกเค้าก็ทำดีทันเวลาน่าสรรเสริญ

เรามันประเทศผู้เจริญแล้ว..จึงต้องกลับมาโพสต่อ

ว่า "ขออภัยที่ล่วงเกินไป"

 

สิ่งที่คุณทำ..ทันเวลาพอดีเลย..

ต้มยำรวมมิตร

 

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ฉันได้มีโอกาสไปแวะเดินเล่นในงานเกษตรแฟร์

เป็นงานเทศกาลมะขามหวานและกระเทียมที่ยิ่งใหญ่มากกก..

เดินตามถนนนี่แทบจะเหยียบเม็ดมะขามลื่นล้มกันเลย..

แต่เรื่องสำคัญมิได้อยู่ที่มะขามและกระเทียมเหล่านี้..

 

ลองเดินลัดเลาะไปตรงช่วงกลางๆ

ท่านจะได้ยินเสียงแม่ค้าหน้าหวานที่กำลังเชิญชวนให้ท่านเข้าไปชิม..

เนื้อกระต่ายย่างมาใหม่ๆ..

เนื้อวัวที่เพิ่งล้มเมื่อเช้า..

คอหมูย่าง..

ต้มยำต่างๆนานา..

 

…ใช่แล้ว..ร้านอาหารของคณะสัตวแพทย์..

ลองเข้าเข้าไปชิมต้มยำรวมมิตรของเค้าดูกัน..

 

ต้มยำรวมมิตร

โดย..ลูกชิ้นกบ

 

พูดถึงต้มยำรวมมิตรคุณนึกถึงอะไร..

จินตนาการง่ายๆ..ลองหลับตาดู..

 

..นึกถึงหม้อไฟร้อนๆ

กุ้ง ปลาหมึก ปลา หอยลอยมา..

น้ำพริกเผามีมันสีแดงสด จับขอบหม้อที่เดือดพอปุดๆ

พริกขี้หนูเม็ดเล็กลอยล่องทั่วบริเวณ..

ตามประกบด้วยผักชีฝรั่งใบไม่ใหญ่มาก..

พื้นที่ส่วนที่เหลือถูกทำให้เต็มด้วยตะใคร้และใบมะกรูด..

กลิ่นหอมที่น่าเผ็ดร้อนโชยมาตามลมเย็นของช่วงหัวค่ำ..

น้ำลายพาลจะสอขึ้นมาในปาก..ยวนใจให้หยิบช้อนใหญ่ตักใส่ถ้วยแล้วซด..

 

เขียนมาซะจนดลใจให้อยากกิน

แต่ต้องขอโทษที่จริงๆที่ต้มยำชามนี้ ไม่ได้มีความหมายทางตรงตามตัวอักษร

แต่ในน้ำซุปร้อนๆ ยังมีอีกนัยความหมายซุกซ่อนอยู่ภายใต้ใบมะกรูด..

 

ค่ำคืนนี้..คน 6 คนได้โคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง..

ไอกิ่ง..เด็กสัดแพทย์เจ้าถิ่น

ไอเต่า..ชายหนุ่มรูปงามตามมาตรฐานวคามสูงชายไทย(เป๊ะๆ)

ไอพลอย..ผู้หญิงผิวขาว 555+ ผู้ที่บึ่งมาจากมศว.เพื่อมางานนี้

ไอนิ่ม..หมอตัวน้อยๆ หัวเหม่งๆ น่ารักๆ

ไอเดียร์..สาวสวยที่ยังไม่ชินกับการใส่ส้นสูง

และไอแพร..ผู้หญิงที่รู้สึกว่าจะ"แนว"ขึ้นทุกวั๊น ทุกวัน..

 

ในบรรยากาศมืดสลัวเพราะไฟสนามไม่พอ

แต่ก็ยังคงคลออยู่ด้วยความอบอุ่นที่ไม่ได้เจอมานาน

ต้มยำที่ไอกิ่งทำ อร่อยจนต้องลงความเห็นว่า "นี่มึงทำแน่เหรอ??"

อาหารมากมายหลายหลากที่ตั้งโต๊ะอยู่ตรงหน้า รสชาติเข้ากันได้ดีเพราะมีคนพวกนี้นั่งกินอยู่ด้วย

 

อาหารจะอร่อย..อยู่ที่คนทำ

ใครเล่าจะรู้.. ว่าบางครั้งอาหารธรรมดาๆ..อาจอร่อยขึ้นเพราะได้กินอยู่กับคนรู้ใจ

ใครเล่าจะรู้.. ว่าอาหารมื้อนี้อาจเป็นการร่วมโต๊ะกินข้าวครั้งเดียวในรอบปี

ฉะนั้น..ขอนั่งดื่มด่ำ..กับมิตรภาพแก้วใหญ่ ให้ชุ่มฉ่ำใจ

 

ก่อนกลับไปอยู่ในโลกใบเดิมๆอีกซักที

 

โลกใบเดิมที่ก็อาจน่าอยู่..แต่ไม่ค่อยจะมีพวกมันอยู่ด้วย

คนรู้ใจในโลกใบเก่า..ในรั้วโรงเรียน

ขอเก็บความทรงจำนั้นไว้ในใจก่อน..

ก่อนที่มันจะลืม..

ก่อนที่มันจะหาย..

 

เพราะฉันไม่อาจปฏิเสธ..

ว่าความห่างไกล..ทำให้ภาพของใครบางคนในความทรงจำ..ดูจางลงไป

ว่าวันเวลา..ได้พาให้อะไรบางอย่าง..มันเปลี่ยนแปลง

 

ดังนั้น..วันนี้..เป็นวันดี

ขอดื่มฉลอง..ให้กับความสัมพันธ์ที่ยังคงแน่นแฟ้น

ขอดื่มฉลอง..ให้กับความรักที่ยังคงอยู่

ขอดื่มฉลอง..ให้มิตรภาพที่จะมีต่อไป..ตลอดกาล

เชียร์ส..!!

 

 

ปล.ดื่มแล้วอย่าลืมซดน้ำต้มยำตบท้ายด้วยล่ะ ของเค้าอร่อยจริงๆ !! ^^~ 

 

ห่างหาย

แอบห่างหายไปพักใหญ่ๆ เหอๆ
กลับมาแล้วคร่า..
 
กลับมานั่งหน้าจอเพื่ออัพสเปซอีกครั้งด้วยสมองอันว่างเปล่า..
แปลกดีเหมือนกันที่พักนี้ไม่มีเรื่องราวอะไรมาตั้งเป็นหัวข้อได้เลย
 
แต่ว่าบางที..จะว่าไม่มีคงไม่ได้
แต่ที่เขียนออกมาไม่ได้เพราะไม่มีอารมณ์จะเขียนมากกว่า..
 
เคยได้ยินคำที่ว่าการทำงานศิลปะ..มันต้องมีอารมณ์ถึงบิวท์ออกมาได้
ซึ่งก็เคยคิดว่ามันไม่จริงหรอก นั่งไปซักพักเดี๋ยวความคิดมันก็ออกมาเอง
แต่พอมานั่งตรงนี้..ตอนนี้..แอบอยากบอกว่ามันก็จริงแฮะ..
 
เวลาตอนที่มันไม่มีอารมณ์ จะเค้น จะคั้น จะปั้นมันขนาดไหน
ไอเดียก็ไม่มีหลุดลอดออกมาซักกะนิด
แถมจะยิ่งหงุดหงิด กับการนั่งอยู่อย่างเสียเวลาไปเปล่าๆ
 
ก็เลยปล่อยเลยตามเลย..จนการอัพสเปซครั้งนี้
เป็นเรื่องยาก..กว่าที่เคยเป็น..
 
ไอ้เจ้า " อ า ร ม ณ์ " ของเรามันหายไปไหนกันนะ
มันหายไปนานจนชักจะคิดถึงมันบ้างแล้ว..

โปรเจกทำหนังสือเล่มแรก ก็เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างครบเล่ม..
แม้ว่าเล่มแรก..เรื่องราวจะเต็มหนังสือแล้วก็เหอะ
แต่ถ้าคุณอารมณ์ยังไม่กลับมา..
แล้วเล่มสองจะเดินทางมาได้อย่างไรกัน…
 
รีบๆกลับมานะ มีคนคอยอยู่นะรู้มั๊ย..

 

 -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ร้องไห้ซักหน่อย..ดีมั๊ย

โดย..ลูกชิ้นกบ

ภาพที่ทุกคนมองเห็น..
ฉันคนนี้เป็นคนเข้มแข็ง..
มีรอยยิ้มเสมอจากใบหน้านั้น..
มองอะไรในแง่ดี..จนอาจมากเกินไป..

 

จนน้ำตา..มันแห้งหายไปจากดวงตาของฉัน..

 

การร้องไห้ เป็นการแสดงออกถึงความรู้สึกได้ดีอย่างหนึ่ง
เสียใจ เศร้าใจ สะเทือนใจ … แค่ร้องไห้ บอกได้หมด..

 

บางคนร้องไห้..เพียงแค่เห็นว่าน้ำตาไหล
บางคนร้องไห้..สะอึกสะอึ้นจนน่าสงสาร
บางคนร้องไห้..ฟูมฟายเสียจนดูแล้วทรมาน
บางคนร้องไห้..ร้อง..จนแทบไม่เหลือน้ำตาให้เรื่องใดใด

 

วันเวลาที่ผ่านมา

ฉันผ่านเรื่องราวสะเทือนใจมามากมาย
ด้วยการคิดในมุมดีดี แง่ดีดี

พยายามมองหาสิ่งทีดีจากการสูญเสียนั้น
พยายามไม่คิดถึง

พยายามไม่กลับไปทบทวน
เพราะรู้ว่ายิ่งนึกถึง มันก็ยิ่งทุกข์

 

ฉะนั้น ทำลืมๆมันไปซะ หรือมองข้ามมันไปซะ
น่าจะเป็นทางออกที่ดีต่อหัวใจตัวเอง

 

แต่กับเรื่องนี้….
เหตุใดมันยังคงวนเวียนอยู่

 

สมองสั่งให้อยู่นิ่งไว้..เฉยไว้..
แต่ร่างกายพาลแต่จะยิ่งเข้าใกล้…
กลับเข้าไปมองเรื่องเดิมๆ ที่เดิมๆ เพลงเดิมๆ ภาพเดิมๆ
แล้วก็เดินวนซ้ำ..กับการตอกย้ำความรู้สึกเดิมๆ..

 

บางที เมื่อคราวที่เสียใจในตอนแรกนั้น
หากฉันร้องไห้เอาความทุกข์มันออกไปบ้างก็คงดี

 

อยากกลับไปร้องฟูมฟาย ให้มันหายจากการระบมแบบนี้
อยากกลับไปหยดน้ำตา ให้กับเรื่องบ้าๆแบบนั้น
อยากกลับไปสะอึกสะอึ้น ให้มันคลายหายทุเลา
อยากกลับไปร้องไห้ในวันนั้น เผื่อมัน..จะทำให้วันนี้ รู้สึกดีกว่าเดิม..

 

คงยังไม่สายไปหรอก หากฉันจะร้องไห้

 

แม้จะไม่มีใคร..มาโอบไหล่ประคองกาย
ไม่มีใคร..มาซับน้ำตาให้
ไม่มีใคร..มาจับมือแล้วเขย่าเบาๆ

แต่ฉันควรจะร้อง..ให้จิตใจได้รู้

ว่าตอนนี้..จริงๆแล้ว..

"ใจฉัน..มันรู้สึกยังไง"

 

 

ในวันที่เสียใจ…ร้องไห้หน่อยดีมั๊ย…

 

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

 

ปล. จะมีคนซื้อบ้างรึป่าว หนังสือทำมือเล่มแรกของแพร..

คิดว่าจะขายที่ตลาดนัดหนังสือ ตรงศูนย์หนังสือมธ.รังสิต วันอังคาร–มันจาไปรอดมั๊ยอ่า..

มีใครอยากได้เมล์มานะเด๋วจัดส่งได้ เอิ้กๆๆ (แต่โอนตังค์มาให้ด้วยนะเว่ยยย)

รวมเป็นเล่มสมบูรณ์เมื่อไหร่ เด๋วเปิดตัวในสเปซแน่จ้า..

 

..::ผูกพัน–บอย ตรัย ภูมิรัตน์::..

ทำไมเค้าแต่งเพลงได้เพราะขนาดนี้เนี่ยยยย….
งึมงึมงึม..โดนจิงๆ

 

..:: ผูกพัน — บอย ตรัย ภูมิรัตน์ ::..

 

นี่ใช่มั๊ยอะไรๆที่เคยคิด ชีวิตที่มีแต่ฉัน
ต่อจากนี้คงตัวคนเดียวอย่างที่คิด นี่หรือที่ใจต้องการ
นี่ใช่มั๊ยที่ฉันเคยฝันตลอดอยู่ในใจ
ชีวิตที่ไม่มีเธอรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรไป..ไม่เข้าใจ

 

เก็บเรื่องราวที่มันเก่าๆใส่กล่องไว้ มองเห็นแล้วมันปวดร้าว
รูปถ่ายเราที่เคยไปเที่ยวเมื่อตอนนั้น ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งเศร้า
ไม่มีเสียงขำขำของเค้าที่เราเคยได้ฟัง ไม่มีใครใครมาคอยไถ่ถาม
เหลือเพียงแค่ความทรงจำ..ที่ย้ำให้รู้ว่า..

 

เธอใช่มั๊ยที่หัวใจของฉันผูกพัน
และเป็นเธอเท่านั้นวันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ดูเศร้าๆบอกตัวเองไว้ ..
นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว..

 

ขาดเธอไปวันนี้ จึงได้เจอความหมาย
ไม่มีเธอวันนี้ ฉัน..ถึงเข้าใจ..

 

ว่าเธอใช่มั๊ยที่หัวใจของฉันผูกพัน
และเป็นเธอเท่านั้นวันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆปลอบตัวเองไว้ ..
นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว..

 

..

..นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว..

 

ไม่มีแล้วจิงๆสินะ…

อยู่ที่ใจ

 

 ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะว่างนะเนี่ย.. กะลังรอจาเรียนเอมเค..(การตลาด)

อัพซะหน่อยดีก่า..เอิ้กๆๆ

 

อยู่ที่ใจ

โดย..ลูกชิ้นกบ

 

ซํกวันนึงที่เธอตัดใจได้..บอกเรานะ..

เราจะได้..กลับมาเป็นอย่างเดิม..ซะที..

 

อยากจะบอกเธอว่าฉันยังไม่ได้ตัดใจอะไรซํกนิด..

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าความนึกคิดของฉันจะไม่เปลี่ยนไป..

 

ความรู้สึกดีดียังคงมีอยู่ไม่ขาด

ความห่วงใยยังคงส่งไปไม่ขาดสาย

ไม่ได้เจ็บปวดเหมือนก่อน..ไม่ได้ผิดหวังดังเก่า

แค่ยังอยู่ในความรู้สึกเดิมได้โดย..ไม่เดือดร้อนอะไร..

 

เธอจะเข้าใจมั๊ยนะ..

ไอ้ความรู้สึกแบบนี้..ที่มัน..ค่อนข้างซับซ้อนซักหน่อย..

 

อยู่ที่ใจ..ใจของฉันคิดและเข้าใจในแบบนี้

อยู่ที่ใจ..ใจของเธออาจคิดและเข้าใจไปในแบบอื่น

 

อยู่ที่ใจ…ใจฉัน..เธอห้ามไม่ได้

อยู่ที่ใจ…ใจเธอ..ฉันก็ไม่อาจเปลี่ยนมัน

อยู่ที่ใจ…บอกได้แค่อยู่ที่ใจ..

คิดยังไง..มองยังไง..ก็ส่งมันไปแบบนั้น..

 

เพราะการคิดอะไรต่างออกไป..มันไม่ได้หมายความว่าเราทำอะไรผิด..ไม่ใช่หรอ..

ใจเธอต่างหาก..ที่จะมองว่ามันผิดหรือเปล่าก็เท่านั้น..

 

หากมันทำให้อึดอัด..ก็ต้องขอให้เธอโปรดเข้าใจ..

ว่าเรื่องของความรู้สึก..มันอยู่ที่ใจ.. ห้ามไม่ไหว หยุดไม่ได้..

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ทุรนทุราย กับความเป็นไปไม่ได้นั้น..

 

เพราะใจของฉันได้ยอมรับ..

และเข้าใจมันแล้ว.. 

บอกแล้วไง..มันอยู่ที่ใจ..

 

(ปล.ขอโทษนะที่ฉันจะทำตัวแย่ๆ..ที่ทิ้งให้เธอรู้สึกผิด..แบบนี้..ขอโทดจริงๆ)